Þórarinn Hjartarson sendi aðalfundi Rauðs vettvangs 28. febrúar sl. þessar tíu tesur. 

1. Það eru um 3 áratugir síðan afnám kapítalismans var síðast til umræðu að einhverju marki á Íslandi. Það var á 8. áratug síðustu aldar.

Í stéttabaráttunni á Íslandi í dag er fjármálaauðvaldið höfuðandstæðingur alls ærlegs fólks. Móthverfan milli þess og almennings á sér ýmsar birtingarmyndir. Það er innlenda fjármálaauðvaldið sem berst á hæl og hnakka gegn því að húsnæðislán verði leiðrétt, þar sem leiðréttingin mundi ganga harkalega á eigið fé lánastofnana. Það er innlent og erlent fjármálaauðvald sem hirti stóran hluta af bankakerfi landsins – aftur – eftir að ríkisvaldið hafði óverðskuldað skorið það úr snörunni. Það er alþjóðlega fjármálaauðvaldið – gjarnan kallað „kröfuhafar“ – sem kallaði Alþjóðagjaldeyrissjóðinn til landsins og lætur hann sjá um að skipuleggja innheimtuna fyrir sig. Það er einkum innlenda fjármálaauðvaldið sem skákar í skjóli lífeyrissjóðanna og beitir þeim fyrir sig. Lífeyrissjóðirnir eru, vel að merkja, hluti af fjármálaauðvaldinu. Já, og svo birtist ein móthverfan í IceSave-hneykslinu.

Eftir viku mun íslenska þjóðin greiða atkvæði um Icesave lögin.

Icesave er skuld einkabanka.

Icesave er skuld sem þröngvað var upp á íslenska þjóð, skuld sem við berum ekki ábyrgð á og eigum því ekki að greiða. En við vorum og erum beitt ofbeldi og þvingunum til að samþykkja skuldina.

Að ofbeldi og skuld fari saman er ekkert nýtt.