höfundur Jón Karl Stefánsson, dags 05-02-2010 08:27
Laugardaginn 6. febrúar kl. 15 halda hagsmunasamtök heimilanna samstöðufund á Austurvelli. Þorvaldur Þorvaldsson opnar fundinn og í kjölfar hans rýfur Magnús Guðmundsson, Þeysari, 25 ára þögn sína sem tónlistarmaður og frumflytur drápu sem er sérsamin fyrir tilefnið. Á heimasíðu samtakanna segir:
höfundur Hrafn H. Malmquist, dags 15-01-2010 13:04
Borgarskipulagshópur samtaka um bíllausan lífsstíl heldur kvikmyndakvöld Týskvöldið (þriðjudagskvöld) 19. janúar á Kaffibarnum Bergstaðastræti 1 101 Reykjavík.
Kvikmyndakvöld þessi eru mánaðarleg og farið er í gegnum kvikmyndir sem fjalla um borgarskipulagsmál og málin rædd eftir þörfum.
Sýningarstjóri er Orri Gunnarsson Aðgangur er ókeypis og allir velkomnir
höfundur Jón Karl Stefánsson, dags 04-01-2010 17:11
Næstkomandi sunnudag, 10. janúar, heldur Keith McHenry fyrirlestur í Friðarhúsinu, Njálsgötu 87. McHenry er stofnandi Food Not Bombs verkefnisins sem verður 30 ára á þessu ári. Fyrirlesturinn hefst klukkan 20. og varir út kvöldið. Í fréttatilkynningu frá skipuleggjendum fyrirlestrarins segir:
höfundur Jón Karl Stefánsson, dags 02-01-2010 12:27
Félagsskapurinn Project Censored hefur nú birt lista sinn yfir helstu fréttir ársins sem ritskoðunardeildir fjölmiðlanna hafa haldið frá augum almennings. Félagsskapur þessi, sem varð til í háskólanum í Sonoma í Bandaríkjunum árið 1976, hefur að markmiði að finna fréttir og fræðigreinar sem hafa birst í óháðum fréttamiðlum og tímaritum (sem njóta ekki stuðnings stjórnmálaflokka eða fyrirtækja) en hafa að öðru leyti verið hunsaðar, fengið litla umfjöllun eða lent í sjálfs-ritskoðunarhnífum stóru fjölmiðlanna. Listi yfir þær 25 fréttir sem hópurinn hefur valið sem þær mikilvægustu á árinu hefur verið birtur í bókaformi frá árinu 1993.
Hér getur að líta lista félagsins fyrir árið 2009:
höfundur Jón Karl Stefánsson, dags 29-12-2009 16:29
Ísraelska ríkið hefur enn og aftur handtekið Mordechai Vanunu , nú fyrir að tala við útlendinga. Vanunu sat í fangelsi í 18 ár fyrir að ljóstra upp um kjarnorkuvopnaáætlun Ísraela. Margoft hefur verið stungið upp á Vanunu sem friðarverðlaunahafa Nóbels en norsku embættismennirnir hafa verið of uppteknir við að mynda tengsl við yfirmenn herafla Bandaríkjanna og embættismenn hjá Atlantshafsbandalaginu til að taka hann í hópinn.
Sagt er að í náttúrunni sé ekkert réttlæti, aðeins orsakir og afleiðingar. Í þjóðfélaginu er því ekki eins háttað. Þar sem ákvarðanir manna eru annars vegar, er ekki aðeins mögulegt heldur og nauðsynlegt að meta réttlæti og ranglæti. Og þjóðfélagið er í stórum dráttum ranglátt.
Ég hef búið í vesturbæ og miðbæ Reykjavíkur alla mína ævi, nú á Grundarstíg. Gamli bærinn, sem hefur alla burði til að vera borginni sönn prýði, liggur nú undir skemmdum. Í kring um mitt eigið heimili úir og grúir af illa förnum, mannlausum húsum. Ætli þau séu ekki svona fimmtán til tuttugu talsins í 200 metra radíus? Gömlum, snotrum húsum er breytt í eyðibýli á kerfisbundinn hátt: Braskarar kaupa þau og láta þau standa tóm árum saman, eða þangað til þau eru nógu illa farin til að leyfi fáist til að rífa þau. Þá er eigandinn kominn með byggingarlóð sem hann getur fyllt af misfögrum nýbyggingum.
Janúar 2009 var sögulegur mánuður. Uppþot og Búsáhaldabylting á Íslandi velti stjórnvöldum úr sessi. Stjórn Geirs fór frá 26. janúar og 1. febrúar tók við stjórn Jóhönnu, fyrsta „hreina vinstristjórn“ í sögu lýðveldisins. Þann 20. janúar, þegar búsáhöldin höfðu hæst á Austurvelli, sór Obama embættiseið í Washington. Sigurmánuður fyrir vinstrið. Eða svo virtist. En skoðum þessi tvö dæmi betur.
Ég tek gjarnan strætó þegar ég þarf að komast leiðar minnar. Þótt leiðakerfi og tímatöflur séu ekki fullkomin, þá er samt þægilegt að ferðast með strætó. Það er til dæmis þægilegt að geta lesið bók þegar maður þyrfti annars að hafa augun á veginum. Það er líka þægilegt að þurfa ekki að hugsa um að finna bílastæði, hvort nóg bensín sé á tankinum eða hvort bíllinn sé skoðaður. Þá er allt í lagi að taka strætó þótt maður hafi fengið sér neðan í því, og maður þarf ekki að spenna sætisbelti. Hin umtalsverðu þægindi eru samt ekki ástæðan fyrir því að við skulum hafa strætósamgöngur.
Kapítalismi hefur ætíð vakið bæði undrun og hrylling í huga mér. Þetta gildir ekki síst þegar um heilbrigðiskerfið er að ræða. Ég kem frá ríki þar sem heilbrigðisþjónusta er að mestu í almenningseigu, en undanfarið hef ég heyrt æ fleiri raddir stuðningsmanna kapítalismans sem segja að einkavætt heilbrigðiskerfi sé betri kostur af þeim sökum að eigendurnir mundu reka það betur, enda vissu þeir betur hvaðan féð kæmi og hvert það færi.
